Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Johnny Hallyday (2)

Tup, die ’s ochtends gewekt wordt door de wekkerradio, zei vorige week aan het ontbijt: Johnny is dood. Oh jee, dachten we meteen, dan hoeven we komende week geen televisie meer te kijken of radio te luisteren. Dagenlang worden we bedolven onder optredens, interviews documentaires en rouwbetuigingen van bekende en onbekende Fransen. Johnny is in Frankrijk namelijk de grootste rockster allertijden en nu al een legende.

Voor Nederlanders is hij een fenomeen wat een beetje aan ons voorbij is gegaan. Wij kennen Franse chansonniers zoals Charles Aznavour, Gilbert Bécaud en Julien Clerc. Maar Johnny Hallyday, oftwel Jean-Philippe Smet, is hier bijna zestig jaar immens populair geweest. Begonnen op zijn 16e als Elvis kloon en op zijn 74e geëindigd met een eigen stijl. Een beetje kitsch, heel erg rock ‘n roll en voetbalstadia vol fans. Een combi van Hazes en Brood, maar dan nog groter.

Groot genoeg om als symbool te worden vergeleken met de Eiffeltoren. Groot genoeg om tijdens de afscheidsdienst op de aanwezigheid van de president en zijn voorgangers te kunnen rekenen. Groot genoeg ook om tijdens de rouwstoet in Parijs te worden begeleid door 700 bikers en 1500 politieagenten. Gekkenhuis. Alsof de koning werd begraven.

Gisteren hebben we voor de tweede keer deze week de Paris Match ontvangen, beide nummers geheel gewijd aan leven en dood van Johnny. Er is geen ontkomen aan, ik ga toch kijken, lezen, luisteren en meeleven. Geen fan, niet Frans en toch een beetje meegezogen in de hysterie.