Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Sainte Cécile

Elk jaar wordt voor de leden van de plaatselijke harmonie en hun gezin een feestje georganiseerd ter ere van Sainte Cecile (beschermheilige voor de muzikanten). Rick speelt bij de harmonie dus wij zijn van de partij. Dat begint met een muzikale bijdrage van de harmonie tijdens de kerkmis. Aangezien de meerderheid van de Fransen katholiek is, wordt er voor het gemak vanuit gegaan dat je daar als harmonielid geen bezwaar tegen hebt. Na de mis verzamelen de leden zich samen met de leerlingen van de muziekschool in de salle polyvalente (zaal voor allerlei doeleinden).

Tegen acht uur ’s avonds en na een uur kerkmis hebben we eigenlijk wel behoefte aan een drankje maar eerst volgt er een officieel moment. De burgemeester overhandigd aan de leerlingen van de muziekschool hun diploma, de nieuwe harmonieleden krijgen een speldje en leden met 5, 25 of 50 jaar lidmaatschap een medaille. Dan volgt eindelijk de ‘vin d’honneurs’- een glas champagne met hapje - waarna het feest echt kan beginnen.

In Frankrijk gaat een feest altijd samen met een maaltijd, in dit geval een vrij uitgebreide. Als je op z’n Hollands even snel wilt eten en daarna feesten, kom je bedrogen uit. Rond half tien wordt het eerste voorgerecht geserveerd en om twee uur ’s nachts eten we het nagerecht.

Tussen de zes gangen door wordt er gedanst (Franse nummers en Boney M zijn favoriet), muziek gemaakt (veel accordeon), gezongen (oude chansons) of een spelletje gedaan. Iedereen doet mee, jong en oud. Ondertussen rennen de kinderen met z’n allen rond. Voor Franse kinderen wordt geen oppas geregeld, zij horen er gewoon bij.

Na een kopje koffie gaan we om half drie naar huis want de jongens komen nu wel erg vaak op schoot zitten. Het feestje is nog niet ten einde waardoor we de uiensoep die gepland staat als uitsmijter helaas moeten missen.