Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Kerstfeest op school

De vrijdagavond voor de kerstvakantie wordt het jaarlijkse schoolkerstfeest georganiseerd. Eigenlijk is het meer een voorstelling; elke klas heeft een dans, liedje of toneelstukje voorbereid. ’s Middags help ik met de voorbereidingen: buffet en stoelen klaarzetten en de door de leerlingen gemaakte versieringen ophangen. Vanaf 18 uur is het zover. Tot vorig jaar was dit een lange zit (eindigend rond 21.30 uur) in een warme, overvolle zaal. De kleuters kon je na afloop letterlijk wegdragen. Tot onze opluchting is besloten om er wat meer vaart in te brengen: de klassen laten hun voorstelling nu één keer zien in plaats van twee keer.

Om de magen te vullen en de schoolkas te spekken, kopen we tijdens de pauze de door de ouders gemaakte taarten en quiches. Verder hebben de oudste schoolkinderen van tevoren lootjes verkocht waarvan je de prijsjes (wijn, champagne, bonbons) gedurende de avond kunt ophalen. Met de handen vol met drankjes, gebak en prijsjes baant iedereen zich een weg naar zit- of staanplaats en praat ondertussen met Jan en alleman. In een kleine plattelandsgemeenschap lijkt iedereen elkaar te kennen. We maken daar steeds meer deel van uit waardoor we er niet meer zo verloren bijstaan als in het begin.

Aan het einde van de avond verzamelen alle kinderen zich op het toneel en zingen ‘petit papa Noël’. Deze kerstklassieker (prachtige versie op youtube van Mireille Mathieu) is het startsein voor de komst van Père Noël (de kerstman). Père Noël neemt ook plaats op het toneel en roept de inmiddels oververhitte kinderen om de beurt naar voren. Ze zitten allemaal even op schoot bij de oude heer (ja, ook de groten) voor een praatje (of je sage bent geweest), een cadeautje (een lees- of prentenboek) en een grote zak snoepgoed waarvan de helft in de vuilniszak belandt (sommige snoepjes lust zelfs Rick niet). De zak snoep - vies of niet - wordt uiteraard als eerste opengetrokken, het boek voor de vorm even doorgebladerd. De kerstvakantie kan beginnen.