Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Kerst

De kerstdagen brengen we door met een vriend en zijn zoon. De moeder van een vriendje van de kinderen reageert geschokt; kerst zonder familie, ondenkbaar. Kerstavond (réveillon) is ontzettend belangrijk; de familie komt bijeen om cadeaus uit te wisselen, Père Noël verwent de kleinsten en er wordt natuurlijk uitgebreid gegeten. Op kerstdag (tweede kerstdag bestaat niet) wordt dit eventueel bij de andere familie nog eens overgedaan.

Onderdeel van de maaltijd is standaard foie gras (ganzenlever), de winkels liggen er in december vol mee. Het wordt puur gegeten of verwerkt in allerlei gerechten. Je hoeft de radio of televisie maar aan te zetten of het gaat over foie gras. Koks laten zien wat je ermee kan doen, luisteraars wisselen recepten uit en consumentenprogramma’s doen een vergelijkend warenonderzoek. Dierenwelzijn wordt hierin niet meegewogen. In Frankrijk is het heel gewoon om de ganzen met een trechter in de keel te voeren zodat ze in december lekker vet zijn. Niemand lijkt daarmee te zitten, sterker nog, men is trots op dit nationale product. Wij vinden dat als hele en halve vegetariër iets lastiger.

Het dessert is wel veilig; dit is traditioneel een bûche (boomstammetje). Vroeger werd een mooi houtblok uitgezocht om op kerstavond in de haard te stoppen, als eerbetoon aan het terugkerende licht. Hoewel in Frankrijk nog veel mensen op hout stoken (steeds meer door de hoge energiekosten), wordt het stammetje tegenwoordig opgediend in de vorm van gebak. Nepfransen die we zijn, kan de crèmevulling ons niet echt bekoren. Gelukkig biedt de ijsuitvoering uitkomst.