Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Epiphanie

De eerste zondag van januari wordt Epiphanie (Driekoningen) gevierd. Hier geen kinderen langs de deur die snoep vragen maar samen met vrienden of familie een galette des roi eten. De galette is meestal een taart van bladerdeeg met een spijsvulling. In de vulling zit een fève verstopt. Degene die hem aantreft in zijn stuk taart, is de koning en mag vervolgens zijn koning of haar koningin uitkiezen. De gewoonte is dat de jongste onder tafel gaat zitten en bepaalt wie welk stuk taart krijgt. Zo krijgt degene die de taart aansnijdt, geen kans om vals te spelen.

Een fève is letterlijk een tuinboon, vroeger was dat goed genoeg. Tegenwoordig is de commercie daar opgedoken. Al in november kun je de eerste galettes kopen met daarin prachtige kleine beeldjes verstopt. Ieder merk galette gebruikt daarvoor zijn eigen serie. Dat wil zeggen, allemaal verschillende poppetjes in hetzelfde thema. Dat werkt altijd, als je er één hebt, wil je ze allemaal. Vooral de kinderen natuurlijk. Ter inspiratie worden vaak populaire tekenfilms gebruikt. Dat sterkt mij weer in mijn overtuiging om de kinderen zo min mogelijk mee te nemen naar de supermarkt. Voor je het weet kom je thuis met een Asterix taart van inferieure kwaliteit.

Dit jaar hebben we maar eens een eigen baksel geprobeerd. De kunst is om een mooie fève en een kroon te vinden. Die zitten normaal bij de koop ingesloten maar kom er los maar eens om. Zelf dus maar een kroon geknipt en een mooi speldje in de taart verstopt (een beeldje van vorig jaar is ook zo flauw). Resultaat: ontevredenheid alom. Ma is niet blij met de smaak, iedereen heeft teveel gegeten (de taart viel groot uit maar moet om de fève te vinden natuurlijk in één keer op), de oudste is voor het derde jaar achtereen koning (het is niet eerlijk!) en het speldje…ach. Volgend jaar dan toch maar weer Asterix?