Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Schoolbus

Vandaag rijdt de schoolbus niet. Gisteren is besloten om in het hele departement het schooltransport stil te leggen vanwege de voorspelde sneeuw. Gelukkig is dit niet voor niets gebeurd; er ligt een flink pak en het duurt meestal een dag voordat de wegen weer vrij zijn. Aangezien de meeste kinderen gebruik maken van de bus is er, op de dagen dat deze niet rijdt, geen schoolplicht.

In onze regio is het schoolvervoer gratis en rijdt de bus vier keer per dag. Op die manier kunnen de kinderen tussen de middag thuis eten. Behoorlijk luxe maar de kinderen ervaren dat vaak anders. De busreis duurt vergeleken met een autoritje veel langer en de begeleidsters zijn streng. De kinderen moeten (uiteraard) blijven zitten, ze mogen geen speelgoed uit hun tas halen (als er iets op de grond valt, hebben ze pech) en ze mogen alleen fluisteren (bij gewoon praten gaan de decibellen teveel omhoog, vandaar). Aangezien de meeste kinderen dat fluisteren maar twee seconden volhouden, komt het erop neer dat er helemaal niet gepraat mag worden. De ene begeleidster gaat daar wat strikter mee om dan de andere; er is een categorie ça va en een categorie méchant (gemeen). Op de terugweg naar huis (de bus stopt niet voor de deur) horen we hele klaagzangen aan. Die enkele keer dat we ze naar school brengen, wordt dan ook met gejuich ontvangen. Later opstaan en lekker schreeuwen op de achterbank. Zo fijn.

Vandaag hoeft dat niet. Wij hebben ons het eerste jaar braaf door de sneeuw heen geworsteld om de kinderen naar school te brengen. Dit bleek zinloos; er is een handvol kinderen aanwezig en dus wordt er gespeeld in plaats van lesgegeven. Bovendien heeft de juf van Tup besloten om zelf ook niet naar school te gaan. Ze is vorig jaar vanaf de besneeuwde weg met haar auto de greppel ingereden en wil dit niet nog een keer meemaken. Geen idee hoe al die buitenshuis werkende ouders dat oplossen maar voor ons is het gelukkig geen probleem. Feest dus. Grote sneeuwpoppen maken met de buurkinderen en genieten van een onverwachte vrije dag.