Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Beroemd

Zoals al eerder gezegd is dit een rustige streek waar niet veel opzienbarends gebeurd. Om de plaatselijke krant toch gevuld te krijgen, wordt overal melding van gemaakt. Niet alleen van een brandje of inbraak, maar ook van het verenigingsleven en alle culturele activiteiten. Waar je ook heen gaat, wat je ook doet, hij is er altijd; de regionale verslaggever.

Bij de gemiddelde vereniging komt hij twee keer per jaar langs. Deze week was mijn gymclubje aan de beurt. De leden moeten op een rijtje gaan staan, worden vriendelijk verzocht om te lachen en vervolgens op de foto gezet. De instructeur verschaft dan nog wat praktische informatie en hop, dat kan de krant in. Alles duurt langer dan nodig, want de journalist is een popiejopie die zichzelf net iets te belangrijk vindt.

Als je naar een optreden gaat, maakt niet uit of dit van de plaatselijke toneelvereniging is of van het Orchestre de Picardie, is zijn collega aan zet, een rustige baardmans. Zit je ook niet op te wachten want hij gaat uitgebreid in beeld staan om goede foto’s te maken. Niet alleen van het spektakel, maar ook van het publiek. Daar gaat je anonimiteit. Weet de meneer van vijf huizen verderop ineens te melden dat je zondag bij de clowns aanwezig was.

Natuurlijk proberen ze ook verrassende feiten te brengen. We zijn een keer benaderd voor een interview in de veronderstelling dat we Engels waren. Dat zou groot nieuws zijn geweest want Engelsen zijn hier niet te vinden. Nederlanders wel, volop. Afgelopen zomer werd er een reportage gemaakt over Nederlanders en hun professionele activiteiten in de regio. Stonden we toch nog in de Courrier.

Als je alle foto’s en artikelen bij elkaar optelt, ga je haast geloven dat je een plaatselijke beroemdheid bent met de abonnees als fanclub. Rick treedt met de harmonie zo’n vijftien keer per jaar op. Die blijft zwaaien als we hier rondrijden. Zelfs de burgemeester van Hirson komt hem een handje geven.