Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

La France

Vorige week besloten we vrienden op te zoeken in het zuiden van Frankrijk. We vertrokken, terwijl de dag ervoor een flink pak sneeuw was gevallen. In een aantal regio’s mochten de auto’s zelfs de weg niet meer op. Bij ons werden de vrachtauto’s aan de kant gezet, maar personenauto’s mochten weliswaar langzaam, maar toch doorrijden. We hadden in het zuiden gehoopt op zon. Helaas hadden we pech; lage temperaturen, veel wind en twee dagen non-stop regen.

Als je via de route de soleil van noord naar zuid rijdt, is het alsof je een ander land binnen rijdt. Klimaat, huizen, landschap, uiterlijk van de mensen, accent en ongetwijfeld ook mentaliteit, alles is anders. Bergen, platanen en huizen met muren van een meter dik, dat hebben wij allemaal niet. Net zomin als stukken grond waar door de droogte zelfs in maart het gras niet groen wil worden. De zomerhitte en de droogte zijn de redenen dat we toch maar in het Noorden blijven wonen.

In feite verschillen alle Franse regio’s enorm van elkaar. De Fransen zelf ervaren dat ook zo. Dit is niet zozeer gebaseerd op ervaring, maar wel op schoolboekenkennis en vooroordelen. Kijk maar eens op deze site hoe de verschillende Franse regio’s tegen elkaar aankijken. Iedereen spreekt hier over ‘La France’, maar als je dit onderzoek mag geloven, is er maar weinig onderlinge solidariteit. Voor de Parijzenaars, heeft de rest van Frankrijk - behalve de kust - geen betekenis, voor de mensen uit het centrum zijn de zuiderlingen egocentrisch en voor de zuiderlingen bestaat het noorden uit kou, regen en armoede.

In de film “Bienvenue chez les Ch’tis” heeft Dany Boon (een bekende Franse komiek/acteur) de vooroordelen ten opzichte van het noorden, op de hak genomen. Een beambte uit Marseille wordt ‘verbannen’ naar het noorden. Dat bleek tot de verbeelding te spreken want de film trok meer dan 20 miljoen bezoekers, een record. In de film is een scène waarin, de hoofdrolspeler zodra hij het noorden binnenrijdt, in een gordijn van regen terechtkomt. Dat overkwam ons op de terugweg ook; welkom thuis. Wel mooi groen overigens, dat is dan weer het voordeel van die nattigheid.