Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Culinair

Op de televisie volgen we ‘Top Chef’; een wedstrijd tussen koks en niet de minste. Veel deelnemers hebben een eigen restaurant of werken onder leiding van een sterrenkok. Dit seizoen komen nationalistische gevoelens bij ons boven, want onze ‘eigen’ Joris Bijdendijk doet mee. Een opvallende verschijning tussen de Franse koks: lang, blond, rustig en zwijgzaam. Hij beheerst de Franse keuken tot in de finesses, maar vooral zijn snelle en efficiënte werkwijze valt op. Hij komt steeds vaker in beeld en collega’s noemen hem de ‘cuisinator’ (terminator in de keuken).

De fransen zien hun eigen land nog steeds als culinair centrum van de wereld. En natuurlijk, de klassieke Franse keuken –in de 20e eeuw voor een groot deel ontwikkeld door de kok Paul Bocuse – heeft nog steeds veel invloed, maar de rest van de wereld staat niet stil. Gember en sojasaus worden echter nog steeds als exotique gezien, groente als garnering en over de Engelse keuken wordt een beetje lacherig gedaan, terwijl daar heel veel sterrenkoks zitten.

Neemt niet weg dat het eten in Franse sterrenrestaurants van hoge kwaliteit is. Zou je daar maar wat meer van mogen proeven in een doorsnee restaurant. Helaas. Uit onderzoek blijkt dat veel restaurants kant en klare schotels serveren. Daar ga je dan met je eigen roem. Wij hebben daar als matige vleeseters al helemaal niets te zoeken; veel verder dan een omelet komt men niet. Terwijl de eerste groentekok met drie sterren, Alain Passard, uit Parijs komt. Er is een groot, gapend gat tussen de elite en het gepeupel, de Franse revolutie ten spijt.

Misschien ontstaat er door de uitzendingen van de kookwedstrijd, een soort top-down effect; de nieuwe, jonge kookgoden die de mindere goden inspireren. Na ‘dancing with the stars’ zijn er tenslotte ook veel meer mensen gaan stijldansen. Voorlopig moet onze behoefte aan groenvoer, als we betaalbaar uit eten willen (een menu bij monsieur Passard kost zo’n € 300), nog steeds bevredigd worden door Nederlandse koks: bij ons om de hoek kookt Maris met groente uit eigen tuin en in Dordrecht zit het beste vegetarische restaurant van Nederland. Dat je het weet.