Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Made in France

Tot verbazing van zichzelf en andere deelnemers, ligt Joris (zie vorige stukje) eruit. We verdenken de jury van chauvinisme. Het past helemaal binnen de tijdsgeest. Om in tijden van crisis de Franse economie te stimuleren, wordt geadviseerd om zoveel mogelijk producten en diensten van eigen bodem te kopen. Nu weten de Fransen zelf natuurlijk allang dat alles wat uit Frankrijk komt beter en mooier is, dus dat is geen probleem. Buitenlanders zijn daar echter niet van overtuigd. Die kopen liever Duitse auto’s en Zuidafrikaanse wijn.

Vooral Duitsland wordt door Frankrijk als directe concurrent ervaren. Hoe komt het, dat het daar financieel zoveel beter gaat? Regelmatig zijn er televisie-uitzendingen waarin een aantal deskundigen hierover discussiëren. De ene deskundige haalt de spreekwoordelijke Duitse kwaliteit en degelijkheid aan, de andere beweert dat de Duitse rijkdom over de ruggen van de andere Europese deelstaten is vergaard.

Vanuit Nederlands perspectief gezien, denken wij dat de Duitsers binnen een bedrijf gewoon een goede mannschaft vormen. De Franse bedrijfscultuur lijkt minder effectief; de ene staking volgt de andere op en de sterke hiërarchie maakt meedenkende werknemers overbodig. Als je het zinkende schip wilt verlaten, om iets voor jezelf te beginnen, krijg je te maken met banken die geen leningen willen verstrekken, de bureaucratie en een enorme papierwinkel. Dat laatste opgesteld in de officiële (onleesbare) Franse schrijftaal. Niet echt bemoedigend.

Als het bedrijf niet failliet gaat, kun je daarom maar beter werknemer blijven. Je kunt rekenen op allerlei aantrekkelijke regelingen, zoals na 40 dienstjaren met pensioen gaan.

Als je bij het energiebedrijf werkt, heb je helemaal geluk. Dan betaal je voor en na je retraite (pensioen) maar vijftien procent van de normale prijs voor elektra. Op die manier wil je best wat extra energie inkopen om je huis warm te stoken. Opgewekt door Franse kerncentrales, dus nog goed voor de economie ook.