Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Kermesse

Een kermesse is een fancy fair, of openlucht feest. Aan het einde van het schooljaar is dit dè gelegenheid voor basisscholen om met de kinderen een optreden voor te bereiden en om iets bij te verdienen met spelletjes en eten. Afgelopen zaterdag was de basisschool van onze kinderen aan de beurt. Het programma is altijd hetzelfde. Het feest begint om elf uur ‘s ochtends en eindigt rond vier uur ’s middags.

’s Ochtends wordt gestart met de twee laagste gecombineerde klassen. Dat is meestal een combinatie van zang en dans. De kleuters zijn altijd mooi geschminkt en gekleed in door moeders gemaakte kostuums. De volgende klas zingt voornamelijk. Tot een paar jaar geleden nog stijf op een rijtje, maar nu zowaar met wat ingestudeerde bewegingen.

Daarna volgt een lange pauze. Hierin kunnen groot en klein deelnemen aan allerlei spelletjes, is er een loterij en kan er gegeten worden. De leerlingen mogen twee gratis spelletjes doen, daarna moeten er kaartjes worden gekocht. Dit zijn ouderwetse spelletjes zoals ballen gooien, een soort grabbelton en munten gooien. De opbrengst bestaat uit kleine zakjes met plastic speelgoed wat al stuk is voordat de middag voorbij is.

’s Middags zijn de twee hoogste klassen aan de beurt. De ene juf (van Tup) laat de kinderen altijd dansen. Zij kiest de muziek, de kinderen verzinnen de bewegingen. Dat zou een educatief uitgangspunt kunnen hebben, maar wij denken eerder aan gemakzucht. De ouders zijn doorgaans ontevreden – over de inzet van de juf -, de kinderen zelf zijn ook niet echt geïnspireerd. De andere juf (van Chevy) is een stuk directiever en creatiever. De kinderen zijn duidelijk veel enthousiaster en trots op hun voorstelling.

Zoals alle feesten in Frankrijk, is ook dit feest een eindeloze zit. Maar het is voor het goede doel en de kinderen worden er erg blij van. Wij geven ons eraan over en vernemen de laatste roddels. De juf van Tup schijnt op te moeten stappen. Vanwege de losse handjes. Eindelijk. Het zou fijn zijn als dat waar is.