Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

La rentrée

Na acht weken vakantie, begint morgen de school weer. Vandaag zijn de leraren al begonnen, zij hebben een dagje ter voorbereiding. Die rentree is altijd een hele gebeurtenis. Of misschien lijkt dat alleen maar zo, omdat de commercie er handig op in speelt. De kindertjes moeten tiptop weer naar school en sportclub. Het lijkt alsof ze na de vakantie massaal verstoken zijn van passende kleding en geschikte schoolspullen.

In de supermarkten zijn complete gangpaden gewijd aan schooltassen, agenda’s, schrijfmateriaal, sportspullen en kleding voor schoolgaande kinderen. Het moest even wennen, maar inmiddels vinden wij het ook heel gewoon om kleding te kopen in de supermarkt. Daarna komt het er op aan om de geschikte schoolspullen te vinden. Op de basisschool worden de schriften aangeleverd, maar de pennen, potloden en stiften moet je zelf aanschaffen. Vlak voor de vakantie hebben ze daarvoor een lijstje gekregen.

De keuze is groot en we kunnen niet zomaar iets uit het rek pakken. De jongens weten heel goed welke soort pen, puntenslijper en lijm wel en niet voldoet. Onderhevig aan modes en praktijkervaring. De kleurpotloden vinden ze echter allemaal prut. Die heeft papa daarom meegenomen uit Nederland. Bekakte Bruynzeel potloden in een geil doosje. Hebben ze eindelijk ook eens wat om de klasgenoten de ogen mee uit te steken.

Eigenlijk willen ze net zoals alle kinderen een belachelijk dure cartable (schooltas) met wieltjes en de afbeelding van een of andere tekenfilmheld. We zijn nog steeds niet te vermurwen. Zie je het voor je? Met koffertje op wielen over de met modder besmeurde plattelandsweg naar de schoolbus lopen? Nee dus. Bovendien voldoen de oude rugzakken nog prima. Onze aanpassingsbereidheid heeft zijn calvinistische grenzen.