Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Leerprestaties

Vorige week was er een bijeenkomst voor de ouders van Chevy’s klas. Er kwamen maar weinig mensen opdagen, terwijl het toch een van de weinige keren is dat er een soort overdracht is. Een op een gesprekken bestaan niet, tenzij je daarvoor een afspraak maakt. De persoonlijke en sociale ontwikkeling lijken van ondergeschikt belang. Het rapport en het huiswerk zijn de communicatiemiddelen. Als de cijfers voldoende zijn en er genoeg huiswerk wordt opgegeven, zal het wel goed gaan. Laat dat laatste nou een probleem worden; geschreven huiswerk is officieel afgeschaft, meldt de juf. Uit het hoofd leer opdrachten zijn prima, maar ouders mogen geschreven opdrachten weigeren.

Ik juich, maar de ouders die ik ken, vinden huiswerk juist een manier om betrokken te blijven bij de voortgang van hun kind. Bovendien geeft het vertrouwen in de docent; deze zit er ‘flink achteraan’. De ouders zelf doen daar nog een schepje bovenop; de meeste begeleiden hun kind trouw elke avond bij het maken van het huiswerk. Maar ai, ai, hoe blijft het op niveau als er geen geschreven opdrachten meer zijn voor math (rekenen) en français?

En dat terwijl het Franse onderwijs op Europees niveau allang niet meer meekomt. Het blijft achter bij Duitsland (de grote concurrent in van alles en nog wat) en de noordelijke landen. Het onderwijssysteem is verouderd; zitten, luisteren en leren. Tachtig procent van de Franse leerlingen stelt niet eens vragen als het de lesstof niet begrijpt. In een documentaire werd gekeken naar het succesvolle Finse systeem. Daar wordt gewerkt zonder cijfers, is veel handenarbeid, zijn de leerlingen erg gelukkig en ligt het niveau ook nog eens hoog. Zou dat wat zijn? Non, non, non, vinden vooral de ouders. Gelukkig of niet, presteren is belangrijk en hoe kun je dat zonder cijfers controleren?

De mededeling van Chevy’s juf zal voor de meeste ouders geruststellend zijn geweest; zij blijft gebruik maken van cijfers omdat dit op het collège ook gangbaar is. Zit wat in. Tot mijn opluchting investeert ze echter ook in sfeer, samenwerking, buitenschoolse activiteiten en een actieve bijdrage van de leerlingen. Het reglement hebben de kinderen samen gemaakt, de tafels zijn in eilanden opgesteld en er is wekelijks een kringgesprek. Alle kinderen gaan met plezier naar school, zeker na twee jaar militair regime bij de voorgaande juf. ‘Ja, dat is fijn’, zeggen de andere ouders, ‘maar of de kinderen voldoende leren… ze krijgen niet veel huiswerk mee’. Zucht.