Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Advent

Via Nederlandse vrienden hebben we de eerste pepernoten alweer in huis. Absurd vroeg natuurlijk maar dat is hier niet anders. In de winkels zijn de eerste adventkalenders alweer gearriveerd. Een kalender waarin, vanaf 1 december, elke dag een deurtje kan worden geopend. Daarachter bevindt zich, meestal, een chocolaatje. Nu valt het assortiment nog mee, maar straks zijn er tientallen varianten te vinden. Van twee tot twaalf euro, afhankelijk van de kwaliteit van de chocolade of de naamsbekendheid.

Vooral de Kinder kalender doet het hier goed. Vanuit Nederland ken ik Kinder vooral van de verrassingseieren, maar hier zijn er allerlei soorten reepjes, bonbons en mini-eitjes van dat merk te vinden. Het wordt gepresenteerd als de ideale gouter (tussendoortje) voor kinderen. Eerlijke chocolade, wat dat dan ook mag zijn, met melk erin. Geserveerd met wat fruit of vruchtensap geef je je kind een goede basis mee. Wat wil je nog meer.   

Met de Kinder producten worden trouwens niet alleen kinderen aangesproken. In de reclame verzinnen volwassenen allerlei slinkse trucs om de Kinder ‘bueno’ te bemachtigen en volwassen dames zakken in extase weg in een denkbeeldige wolk bij het eten van Kinderrepen. Kinderen of kinderproducten in volwassenenreclames zijn hier blijkbaar een succesvolle combinatie. Er is altijd wel een bijdehand kind dat vertelt hoe moelleux de camembert is, of een bekende basketbalspeler die staat te glimmen met een ‘bueno’ in zijn hand.

Maar goed, de adventkalender. Die hoeven we onder druk van de commercie niet meer te kopen, want we hebben sinds vorig jaar een exemplaar die we zelf kunnen vullen met kleine snoepjes of kadootjes. Alsof dat beter is. Twee maanden lang worden de jongens te vroeg wakker om schoenen en adventskalender te checken. Daarbij de stress voor sinterklaasavond, de kerstvieringen via verenigingen en school, en de kadootjes onder de boom omdat we nou eenmaal in Frankrijk wonen. Wallen onder de ogen, eind december zijn ze allebei ziek. Misschien wordt de stress minder nu ze beide niet meer geloven, maar daarmee neemt de spanning van het kadootjes krijgen niet af. Zo leuk, die consumptiemaatschappij.