Atelier de la Charité 

landelijk logeren

   Wonen, werken en naar school gaan in Frankrijk

Eigenlijk heb ik een hekel aan blogs. Gewone individuen die hun eigen leven, meningen, interesses en bezigheden zo belangrijk vinden dat ze daar wekelijks of zelf dagelijks over willen schrijven. Egodocumenten. Daar heb ik het niet zo op. Maar, ik vind zo’n stukje schrijven ook leuk en dus was ik daar een paar jaren geleden toch maar mee begonnen. En weer mee gestopt. En op facebook weer mee begonnen. En weer gestopt. Elke keer die twijfel, hoe serieus moet een mens zichzelf nemen. Niet teveel, daar ben ik van overtuigd. En juist daarom ga ik het toch weer proberen. In de wetenschap dat ik geen ‘echte’ schrijver ben en dat ook niet hoef te worden. Wat ik wel leuk vind, is om jou, als (toekomstige) gast een beetje deelgenoot te maken van ons leven. Zodat je een beter idee hebt waar en bij wie je terecht komt. Die oude stukjes heb ik er daarom ook maar bij gezet. Misschien boeit het, misschien niet. Kijk maar.

Annemieke
december 2017

Ouders

De herfstvakantie is afgelopen, schoolzwemmen staat op het programma. Tijdens de ouderavond vertelde de juf dat er ouders meegaan als begeleider, onder andere om te helpen bij douchen en aankleden. ‘Komen er dan moeders in de jongenskleedkamer?’ vraagt een vader lichtelijk geschokt.

Deze bezorgde vader ging er van uit dat alleen moeders zich hiervoor inzetten, maar helaas; er gaat ook een vader mee. De schoolinspectie heeft echter goed nagedacht over deze kwestie, want ouders zijn niet te vertrouwen, dat weet iedereen. Daarom mogen tijdens het schoolzwemmen alleen geaccrediteerde ouders mee. De geaccrediteerde moeders mogen zowel bij de jongens als de meisjes komen, de vaders alleen in de jongenskleedkamer. Dat is dan weer een geruststelling.

Geruststellend is ook het grote hek dat om het schoolterrein staat en dat op slot gaat tijdens de lesuren. Geen ouders erin, geen kinderen eruit. Als je je kind onverwacht eerder op moet halen, dan kun je de juf bellen. Eenmaal geïdentificeerd en veilig bevonden, wordt het hek voor je geopend. Nee, dit is geen overbodige maatregel; de juffen zijn al eerder belaagd door gefrustreerde ouders. Deze blijven nu gelukkig aan de andere kant van het hek.

Als de schooldag is afgelopen, mogen de leerlingen één voor één, onder toeziend oog van de onderwijzeressen, het hek passeren. Kinderen die met de schoolbus naar huis gaan, begeven zich twee aan twee in een keurige rij, naar de bus. Zonder te schreeuwen, zonder te rennen. De ouders, of andere gevolmachtigde volwassenen, komen de kinderen afhalen bij de school of bij de bushalte. Zonder begeleiding naar huis mag alleen na schriftelijke toestemming van de ouders.

Discipline en vastgelegde verantwoordelijkheden, dat is voor ieders bestwil. En eigenlijk komen die regels sowieso wel goed uit; rennen als de bel gaat, hoort niet en het je naakt tonen aan de andere sekse al helemaal niet. Beetje jammer van die moeders in de jongenskleedkamer.